In den aap gelogeerd

Fragment uit brief 30 december 1942:
Soms ben ik weemoedig, als ik jullie brieven krijg en aan jullie denk. Maar moedeloos ben ik nooit. Die weemoed is geluk, want zij ontspringt aan de liefde. En elken avond kan in gerust mijn hoofd nederleggen en rustig slapen, want innerlijk ben ik rustig en vol vertrouwen. Daarom maak ik ook niet de wilde slingeringen mee, die sommige meemaken, doordat zij drijven op geruchten. Inderdaad gaan er geruchten over een vervolg op dat van 19 Dec, maar meer dan geruchten zijn het m.i. niet.

Recensies

In z'n correspondentie doet hij niet zonder ijdelheid verslag van z'n succes als spreker in een cursus vaderlandse geschiedenis (waarvan medegevangenen als Anton van Duinkerken, Schermerhorn en zelfs 'professional' Huizinga later ook met respect zouden getuigen). Maar zijn vrouw moet de zelfgenoegzame rapportages met bevreemding, en misschien wel lichte irritatie hebben gelezen: vader scheen het aan niets te ontbreken - in Sint Michielsgestel heerste een relatief weldadig regime -, terwijl moeder, zwaar astmatisch als ze was, thuis moest sloven met vijf lastige, opgroeiende kinderen. Waar Algra zich intussen klaarblijkelijk niet in heeft gemengd, zijn de discussies over het gedroomde naoorlogse Nederland, waarmee figuren als Banning, Schermerhorn, Lieftinck, Sassen, Logemann en Geyl de naam van Sint-Michielsgestel voor altijd hebben verbonden aan het ideaal van een politieke doorbraak, en zelfs aan een partij die het nooit echt zou worden: de Nederlandse Volksbeweging. Hij moet stilletjes hebben genoten van de grootheden om zich heen, maar hij bleef de trouwe zoon van Kuyper en Colijn die hem hadden geleerd dat hun kracht in het isolement lag. Dochter Hetty, die de brieven bezorgde, publiceerde eerder nog een kleine verzameling verlovingsbrieven van haar moeder, die een wat verdrietig beeld opleveren van een aardige, intelligente vrouw in de schaduw van een dominant klein baasje.
De Volkskrant, Jan Blokker, 20 september 2002

IJdelheid en trots waren Algra blijkbaar niet vreemd, al schrijft hij natuurlijk wel privé aan zijn vrouw. Uit dat persoonlijk perspectief moeten deze brieven dan ook gelezen worden. Aan de andere kant geeft Algra zo ontzettend veel algemene informatie over het kampleven dat het ook voor buitenstaanders bijzonder boeiend is om deze brieven te lezen. De geestelijke spankracht van Algra is indrukwekkend, bovendien schrijft hij in een zeer heldere en meeslepende stijl. Een schets over Beekvliet en een uitgebreide namenlijst ('Wie was wie?'), achter in het boek, geeft de uitgave meerwaarde.
Sneeker Nieuwsblad, Henk van der Veer, 12 augustus 2002